Ψάχνω την συγκίνηση..

Ψάχνω την συγκίνηση

είμαι περιορισμένη όμως

Μέσα στους ίδιους μονότονους ρυθμούς

μέσα σε κουραστικά γνώριμους

και ανώφελους ήχους

που μου θυμίζουν καιρούς παλιούς

ολότελα ξεχασμένους

με ανησυχίες και διαψεύσεις

που πια δεν με αγγίζουν

Ψάχνω την συγκίνηση

κάτι καινούργιο , φρέσκο

ενθουσιασμούς , και πόνο

για εκπλήξεις ψάχνω

Η πόρτα όμως δεν χτυπά

μόνο να συμβιβαστείς σου μένει

δεν θες να ανοίξεις

δεν θες να ακούς

μόνος σου θες νά είσαι

Τότε μια μαγική ουσία ,

ένα ανθρώπινο θαύμα

Σε κάνει ιδανικό ,

ακριβό και ελκυστικό συνάμα

Γιατί αρνείσαι να δοθείς

αρνείται τις συγκινήσεις

Ύστερα όμως αλλάζεις και πάλι γνώμη

Σε παρασέρνει ο ήλιος

Η δροσερή η θάλασσα

και οι βλαβερές ουσίες

που συνωμοτούν εναντίον σου

και σου ζητούν να ψάξεις ,

να μισείς την μοναχική μου τάση

την υπαρξή σου να ικανοποιήσεις

Ακολουθείς τον κύκλο σου

χωρίς να θες να τον κατανοήσεις

Σκέφτεσαι πως όλα αυτά

ίσως είναι γραμμένα κάπου

Παρασυρμένος από τα πάθη σου

Που σε καλούν να επιβιώσεις

Ψάχνω την συγκίνηση ,εγώ,

όπως και όλοι οι άλλοι

Η ζωή είναι ερωτηματικό

μια μακριά ευθεία , χρωματιστή

που το μουντό , το άτονο

διαδέχεται ένα θερμό χρώμα

και έτσι με φόντο συνδυασμούς

των κόκκινων , κίτρινων και μπλε

η ευθεία θα φτάσει το μαύρο

και εκέι στην έλλειψη φωτός

λαμβάνει χώρα το μυστήριο

που..

είτε σε εγκαταλείπει στο τέλος

μέσα στο τρομακτικό μαύρο

είτε σε οδηγεί στο απόλυτο λευκό

σε φωτεινό άγιο φόντο