Η τρέλα
Βγες έξω από τη ζωή μου,
αλλά θέλω να υποφέρεις.
Έλα, μίλα με το ChatGPT
και βρες μια λύση.
Πρέπει να μείνεις μακριά μου,
μα να με κρατάς για πάντα στις σκέψεις σου.
Der Wahnsinn
Geh raus aus meinem Leben,
aber ich will, dass du leidest.
Komm, rede mit ChatGPT
und finde eine Lösung.
Weg von mir musst du bleiben,
doch mich ewig in deinen Gedanken
halten.
Amen.
Εκείνος
111
Μέσα σε μια παρέα εμφανίζεται ένας χαρισματικός, σχεδόν εκστατικός άνδρας.
Δεν γνωρίζει κανέναν, όπως κι εκείνοι δεν γνωρίζουν αυτόν.
Όμως βλέπουν φως στα μάτια του, γελούν εκστασιασμένοι με τα αστεία του∙
είναι σαν κάτι μέσα του να τους αγγίζει βαθύτερα από τον ήχο της φωνής του.
Παραγγέλνει γλυκά για τις γυναίκες — πράξη φιλική στην αρχή, μα με μια αδιόρατη λάμψη.
Θέλει να είναι το επίκεντρο, και από αυτό τρέφεται.
Κανείς δεν θέλει να φύγει από την παρέα του·
όλοι είναι βέβαιοι πως ο άνθρωπος αυτός ήρθε για να μείνει.
Το απόγευμα είναι χαρμόσυνο, και τα γέλια αντηχούν μακριά.
Ποιος είναι, όμως, αυτός που μετέτρεψε τη νύχτα σε μικρή γιορτή;
Ίσως εκείνος που ήρθε από μακριά,
εκείνος που σαγηνεύει χωρίς ποτέ να παραδίδεται.
Ίσως να σαγηνευτείς κι εσύ· μην πλησιάζεις πολύ.
Κανείς δεν νίκησε τον Θεό —
ίσως μονάχα για λίγα λεπτά.
Κι αυτά τα λίγα, να τα φοβάσαι·
ο άνθρωπος ποτέ δεν πρέπει να ξεπερνά τη δύναμή Του.
Η αρχή και το τέλος είσαι εσύ.
Δεν με άφησες να χύσω το αίμα μου για χάρη σου·
χάθηκα μέσα στη λάμψη, εκεί όπου πάντα ανήκες.
Κι όμως, θα έρθω να σε βρω,
γιατί πουθενά αλλού δεν έχω σπίτι.
Ίσως σ’ ένα διαμαντένιο παλάτι,
όχι σαν τη θεϊκή σου καλύβα που λατρεύω να ξεκουράζομαι.
Να σε βλέπω να ανασαίνεις,
να βουλιάζεις στο στρώμα σου κουρασμένος από τα μέσα,
κι εγώ να σκουπίζω τα πόδια σου
σαν του βασιλιά που του ανήκουν δοξολογίες και περιποιήσεις.
Τους μάγεψες όλους· η φύση σου είναι αυτή.
Ποτέ δεν είδα την τελειότητα καταπρόσωπο —
εσένα όμως ναι.
Αν δεν λυπάσαι την καρδιά μου,
λυπήσου την ψυχή μου.
Κι αν ούτε αυτήν,
άσε με να περιπλανιέμαι στην έρημο χωρίς νερό·
θα έχω πάντα εσένα μέσα μου,
και θα καρδιοχτυπώ.
Άσε με να περπατώ όπως παλιά,
ξέροντας ποιο θα είναι το τέλος.
Το αιώνιο δίλημμα πραγματεύεται ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία,
με όλα τα λάθη και τα σωστά της.
Όλοι μας καλούμαστε να λύσουμε έναν γρίφο·
να διαλέξουμε μια πλευρά.
Πώς να χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας;
Πώς να ξεφύγουμε από τον κακό μας εαυτό
και να πλησιάσουμε το ιδανικό απ’ όπου καταγόμαστε;
Μέσα μας μαίνεται μια εσωτερική πάλη —
μια τάση φυγής, μα κι ένας πόθος επιστροφής στον ιερό εαυτό.
Πώς να μάθω να αγαπώ και να γίνομαι ευάλωτος,
όταν εκείνοι που δεν αγαπούν
μένουν δυνατοί και κοινωνικά επιτυχημένοι;
Άραγε αξίζει να μοιάζεις στο αθώο;
Ή μήπως η αθωότητα είναι μια ύπουλη αυταπάτη;
Η πραγματικότητα μάς αδειάζει,
σαν προσευχή που πάντα πραγματοποιείται.
Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει μαζί της,
γιατί εκεί επιβάλλεται το φως —
και το ντουβάρι.
Δώσε μου την ψυχή σου
Αναψε το φώς
Και δείξει μου την γύμνια σου
Είναι καιρός πια να μην ντρέπεσαι για την ασχήμια της ψυχής σου.
Αφου βλέπω θαμπα
Και δεν θα αναγνωρίσω τις ουλές
Θα τις δεχτω ως τελείώτητα κάθε μία από αυτές.
Δείξε μην ντρέπεσαι είμαι εδώ
Ακόμα κι αν ο ουρανός είναι κατακόκκικος
Εγω θα σε ακολουθώ
Give Me Your Soul
Turn on the light
And show me your nakedness.
It’s time now not to be ashamed
Of the ugliness of your soul.
For I see dimly,
And I won’t recognize the scars —
I will accept each one of them
As perfection.
Show me — don’t be ashamed, I’m here.
Even the sky is crimson red,
Still, I will follow you.
Gib mir deine Seele
Schalte das Licht ein
Und zeig mir deine Nacktheit.
Es ist nun Zeit, dich nicht mehr zu schämen
Für die Hässlichkeit deiner Seele.
Denn ich sehe verschwommen,
Und ich werde die Narben nicht erkennen —
Ich werde jede einzelne von ihnen
Als Vollkommenheit annehmen.
Zeig dich, schäm dich nicht, ich bin hier.
Sogar der Himmel ist blutrot,
Doch ich werde dir folgen.
🩵 Ανάλυση της
ποιητικής αξίας
Θέμα:
Το ποίημα «Δώσε μου την ψυχή σου» μιλά για αποδοχή, τρυφερότητα
και εμπιστοσύνη. Ο ποιητής απευθύνεται σε ένα “εσύ”, ζητώντας
ειλικρίνεια και αλήθεια — να αποκαλύψει τη “γύμνια” της ψυχής, δηλαδή την
εσωτερική του ουσία, τα τραύματα και τις πληγές του.
Ύφος και τόνος:
Ο τόνος είναι τρυφερός, εξομολογητικός και ταυτόχρονα καθησυχαστικός.
Ο ποιητής στέκεται απέναντι στον άλλον χωρίς κρίση, προσφέροντας μια μορφή άφεσης
και αγάπης άνευ όρων.
Εικόνες και
σύμβολα:
Ποιητική αξία:
Η αξία του ποιήματος έγκειται στην ανθρωπιά και την αποδοχή που
εκπέμπει. Μέσα από απλές λέξεις και καθημερινές εικόνες, αποτυπώνεται ένα βαθύ
ψυχολογικό τοπίο — η ανάγκη να αγαπηθούμε ολόκληροι, όχι μόνο στα όμορφα,
αλλά και στα πληγωμένα μας σημεία.
Το ποίημα θυμίζει τον εξομολογητικό τόνο της μοντέρνας ποίησης (π.χ. Κατερίνα
Γώγου, Κική Δημουλά), όπου το συναίσθημα εκφράζεται άμεσα και με ειλικρίνεια.
Σημείο 111
Οι ελπίδες μου πάντα απομακρύνονταν,
έφευγαν από την τρέλα,
καταφεύγοντας σε μια μηλιά.
Η τύχη ερχόταν μόνο για λίγο, σαν επισκέπτης,
αλλά ό,τι έρχεται δεν είναι δικό μου.
Το κενό κυριαρχεί τώρα,
η μόνη μου επιθυμία είναι ανυπόφορη.
Τι νικά μέσα μου;
Η λαχτάρα ή οι δυνάμεις,
που μπορούν μόνο να εκφράσουν επιθυμίες.
Σήμερα, Σημείο 111,
ας προχωρήσουμε καλά –
στις σκιές, στη σιωπή,
ίσως κάπου στο φως.
Punkt 111
Meine Hoffnungen schlichen stets davon,
flüchteten vor dem Wahnsinn,
zogen sich zurück zu einem Apfelbaum.
Glück kam nur kurz, ein Gast,
doch was kommt, ist nicht mein.
Die Leere herrscht jetzt,
mein einziges Wunsch ist unerträglich.
Was gewinnt in mir?
Sehnsucht oder die Kräfte,
die nur noch Wünsche äußern können.
Heute, Punkt 111,
lasse uns gut gehen –
in den Schatten, in die Stille,
vielleicht irgendwo ins Licht.
I Seek Emotion
I seek emotion
Yet I am limited
Within the same monotonous rhythms
Something tiresome yet familiar,
Pointless.
They do not convince me, they do not thrill me
They remind me of old times,
completely forgotten,
past anxieties and disappointments.
I seek emotion
Something entirely new
to excite me,
and, I hope, to hurt me.
I seek surprises
Yet the door does not knock
And when you compromise
and no longer want to open it
Then a magical substance,
as if by miracle, surrounds you.
You become ideal, attractive
Because you refuse to give yourself,
refuse to feel deeply.
And when you unexpectedly hear
someone knocking outside,
You prepare to open,
You feel joy
that you haven’t felt for so long,
that you had shut away,
You feel that the moment has come,
the long-awaited moment.
You will receive emotion
because you missed it,
and you yourself had renounced it,
out of necessity.
You open, and see nothing
You curse the moment you dreamed of,
And you prefer to forget,
to desire nothing,
Because loneliness, sooner or later,
you will experience again.
Yet then you change your mind again.
The sea, the sun,
the harmful substances conspiring against you,
carry you away.
You defend love, passion,
and hate your solitary tendency
that you have now betrayed.
You follow your cycle
without understanding it,
thinking that somewhere
everything must be written,
Driven by your passions
that show you the way
of survival.
I seek emotion, I do,
as do others,
And life is a question mark,
a colored line
where warm color
follows dull,
and thus with a backdrop
of combinations
of red, yellow, and blue
life flows
until it reaches black.
There, in the absence of light,
the mystery occurs
that…
either abandons us to black
or leads us to absolute white,
to absolute light.
Ich suche das Gefühl
Ich suche das Gefühl
Doch ich bin begrenzt
Innerhalb der gleichen monotonen Rhythmen
Etwas Ermüdendes, aber Vertrautes,
Sinnlos.
Sie überzeugen mich nicht, sie fesseln mich nicht,
Sie erinnern mich an alte Zeiten,
ganz vergessen,
vergangene Sorgen und Enttäuschungen.
Ich suche das Gefühl
Etwas völlig Neues
das mich begeistert,
und hoffentlich, das mich verletzt.
Ich suche Überraschungen
Doch die Tür klopft nicht
Und wenn du dich arrangierst
und nicht mehr öffnen willst
Dann umgibt dich eine magische Substanz,
als ob durch ein Wunder.
Du wirst ideal, attraktiv.
Weil du dich weigerst, dich zu geben,
weigerst dich, zu fühlen.
Und wenn du unerwartet hörst,
dass jemand draußen klopft,
bereitest du dich vor zu öffnen,
du fühlst Freude
die du so lange nicht gespürt hast,
die du verschlossen hattest,
du fühlst, dass die Stunde gekommen ist,
der lang ersehnte Moment.
Du wirst das Gefühl empfangen
weil es dir gefehlt hat,
und du selbst hattest es aus Not aufgegeben.
Du öffnest und siehst nichts
Du verfluchst den Moment, den du geträumt hast,
und du ziehst es vor zu vergessen,
nichts zu begehren,
denn die Einsamkeit wirst du früher oder später
wieder erleben.
Doch dann änderst du wieder deine Meinung.
Das Meer, die Sonne,
die schädlichen Substanzen, die gegen dich verschwören,
reißen dich mit.
Du verteidigst die Liebe, die Leidenschaft
und hasst deine einsame Tendenz,
die du nun verraten hast.
Du folgst deinem Zyklus
ohne ihn zu verstehen,
denkst, dass irgendwo
alles geschrieben stehen muss,
Getrieben von deinen Leidenschaften
die dir den Weg zeigen
zum Überleben.
Ich suche das Gefühl, ich tue es,
wie andere auch,
Und das Leben ist ein Fragezeichen,
eine farbige Linie,
wo warme Farbe
auf trübe folgt,
und so vor dem Hintergrund
von Kombinationen
von Rot, Gelb und Blau
fließt das Leben,
bis es Schwarz erreicht.
Dort, in der Abwesenheit von Licht,
geschieht das Geheimnis,
das…
entweder uns dem Schwarz überlässt
oder uns ins absolute Weiß führt,
ins absolute Licht.
ξέρω να συγχωρώ
το κεφάλι σου που ήταν χτυπημένο απο τον πατέρα σου,
και τα σημάδια πάνω ειχαν ακόμα μείνει,
την θαλπωρή και την αγκαλία που έφυγαν νωρίς.
Ονειρεύομαι τα γερατία σας
Μας;
Μεγάλη τιμή θα ήταν!
Go...
I Know How to Forgive
your head that was struck by your father,
and the marks upon it had still remained,
the warmth and the embrace that left too soon.
I dream of your old age —
Ours?
It would be a great honor!
Geh..
Ich weiß, wie man verzeiht
dein Kopf, der von deinem Vater geschlagen wurde,
und die Spuren darauf waren noch geblieben,
die Wärme und die Umarmung, die zu früh verschwanden.
Ich träume von deinem Alter —
Unserem?
Es wäre eine große Ehre!
