ΤΟ αιώνιο δίλλημα.

 Εκείνος

 

111

✨ Το Αιώνιο Δίλημμα 

1. Ο χαρισματικός άνδρας

Μέσα σε μια παρέα εμφανίζεται ένας χαρισματικός, σχεδόν εκστατικός άνδρας.
Δεν γνωρίζει κανέναν, όπως κι εκείνοι δεν γνωρίζουν αυτόν.
Όμως βλέπουν φως στα μάτια του, γελούν εκστασιασμένοι με τα αστεία του∙
είναι σαν κάτι μέσα του να τους αγγίζει βαθύτερα από τον ήχο της φωνής του.

Παραγγέλνει γλυκά για τις γυναίκες — πράξη φιλική στην αρχή, μα με μια αδιόρατη λάμψη.
Θέλει να είναι το επίκεντρο, και από αυτό τρέφεται.
Κανείς δεν θέλει να φύγει από την παρέα του·
όλοι είναι βέβαιοι πως ο άνθρωπος αυτός ήρθε για να μείνει.

Το απόγευμα είναι χαρμόσυνο, και τα γέλια αντηχούν μακριά.
Ποιος είναι, όμως, αυτός που μετέτρεψε τη νύχτα σε μικρή γιορτή;
Ίσως εκείνος που ήρθε από μακριά,
εκείνος που σαγηνεύει χωρίς ποτέ να παραδίδεται.

Ίσως να σαγηνευτείς κι εσύ· μην πλησιάζεις πολύ.
Κανείς δεν νίκησε τον Θεό —
ίσως μονάχα για λίγα λεπτά.
Κι αυτά τα λίγα, να τα φοβάσαι·
ο άνθρωπος ποτέ δεν πρέπει να ξεπερνά τη δύναμή Του.

---

2. Για σένα

Η αρχή και το τέλος είσαι εσύ.
Δεν με άφησες να χύσω το αίμα μου για χάρη σου·
χάθηκα μέσα στη λάμψη, εκεί όπου πάντα ανήκες.

Κι όμως, θα έρθω να σε βρω,
γιατί πουθενά αλλού δεν έχω σπίτι.
Ίσως σ’ ένα διαμαντένιο παλάτι,
όχι σαν τη θεϊκή σου καλύβα που λατρεύω να ξεκουράζομαι.

Να σε βλέπω να ανασαίνεις,
να βουλιάζεις στο στρώμα σου κουρασμένος από τα μέσα,
κι εγώ να σκουπίζω τα πόδια σου
σαν του βασιλιά που του ανήκουν δοξολογίες και περιποιήσεις.

Τους μάγεψες όλους· η φύση σου είναι αυτή.
Ποτέ δεν είδα την τελειότητα καταπρόσωπο —
εσένα όμως ναι.
Αν δεν λυπάσαι την καρδιά μου,
λυπήσου την ψυχή μου.
Κι αν ούτε αυτήν,
άσε με να περιπλανιέμαι στην έρημο χωρίς νερό·
θα έχω πάντα εσένα μέσα μου,
και θα καρδιοχτυπώ.

Άσε με να περπατώ όπως παλιά,
ξέροντας ποιο θα είναι το τέλος.

---

3. Το αιώνιο δίλημμα

Το αιώνιο δίλημμα πραγματεύεται ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία,
με όλα τα λάθη και τα σωστά της.

Όλοι μας καλούμαστε να λύσουμε έναν γρίφο·
να διαλέξουμε μια πλευρά.
Πώς να χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας;
Πώς να ξεφύγουμε από τον κακό μας εαυτό
και να πλησιάσουμε το ιδανικό απ’ όπου καταγόμαστε;

Μέσα μας μαίνεται μια εσωτερική πάλη —
μια τάση φυγής, μα κι ένας πόθος επιστροφής στον ιερό εαυτό.
Πώς να μάθω να αγαπώ και να γίνομαι ευάλωτος,
όταν εκείνοι που δεν αγαπούν
μένουν δυνατοί και κοινωνικά επιτυχημένοι;

Άραγε αξίζει να μοιάζεις στο αθώο;
Ή μήπως η αθωότητα είναι μια ύπουλη αυταπάτη;

Η πραγματικότητα μάς αδειάζει,
σαν προσευχή που πάντα πραγματοποιείται.
Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει μαζί της,
γιατί εκεί επιβάλλεται το φως —
και το ντουβάρι.