Δώσε μου την ψυχή σου

 Δώσε μου την ψυχή σου 

 Αναψε το φώς 

 Και δείξει μου την γύμνια σου 

 Είναι καιρός πια να μην ντρέπεσαι για την ασχήμια της ψυχής σου.

 Αφου βλέπω θαμπα 

Και δεν θα αναγνωρίσω τις ουλές 

 Θα τις δεχτω ως τελείώτητα κάθε μία από αυτές. 

 Δείξε μην ντρέπεσαι είμαι εδώ 

Ακόμα κι αν ο ουρανός είναι κατακόκκικος 

Εγω θα σε ακολουθώ

Give Me Your Soul

Turn on the light
And show me your nakedness.
It’s time now not to be ashamed
Of the ugliness of your soul.
For I see dimly,
And I won’t recognize the scars —
I will accept each one of them
As perfection.

Show me — don’t be ashamed, I’m here.
Even the sky is crimson red,
Still, I will follow you.

---

Gib mir deine Seele

Schalte das Licht ein
Und zeig mir deine Nacktheit.
Es ist nun Zeit, dich nicht mehr zu schämen
Für die Hässlichkeit deiner Seele.
Denn ich sehe verschwommen,
Und ich werde die Narben nicht erkennen —
Ich werde jede einzelne von ihnen
Als Vollkommenheit annehmen.

Zeig dich, schäm dich nicht, ich bin hier.
Sogar der Himmel ist blutrot,
Doch ich werde dir folgen.

🩵 Ανάλυση της ποιητικής αξίας

Θέμα:

Το ποίημα «Δώσε μου την ψυχή σου» μιλά για αποδοχή, τρυφερότητα και εμπιστοσύνη. Ο ποιητής απευθύνεται σε ένα “εσύ”, ζητώντας ειλικρίνεια και αλήθεια — να αποκαλύψει τη “γύμνια” της ψυχής, δηλαδή την εσωτερική του ουσία, τα τραύματα και τις πληγές του.

Ύφος και τόνος:

Ο τόνος είναι τρυφερός, εξομολογητικός και ταυτόχρονα καθησυχαστικός. Ο ποιητής στέκεται απέναντι στον άλλον χωρίς κρίση, προσφέροντας μια μορφή άφεσης και αγάπης άνευ όρων.

Εικόνες και σύμβολα:

• Το φως συμβολίζει την αποκάλυψη, την αλήθεια, τη γνώση.
• Η γύμνια συμβολίζει την ειλικρίνεια και τη βαθύτερη αποκάλυψη του εαυτού.
• Οι ουλές είναι το αποτύπωμα του παρελθόντος, των πληγών που όμως, εδώ, αναγνωρίζονται ως τελειότητα, δηλαδή ως κάτι που συμπληρώνει και δεν μειώνει.
• Ο κατακόκκινος ουρανός στο τέλος παραπέμπει σε πάθος, δύναμη, ίσως και επικείμενη καταιγίδα — αλλά ο ποιητής δηλώνει ότι θα συνεχίσει να ακολουθεί, άρα η πίστη υπερβαίνει την ταραχή.

Ποιητική αξία:

Η αξία του ποιήματος έγκειται στην ανθρωπιά και την αποδοχή που εκπέμπει. Μέσα από απλές λέξεις και καθημερινές εικόνες, αποτυπώνεται ένα βαθύ ψυχολογικό τοπίο — η ανάγκη να αγαπηθούμε ολόκληροι, όχι μόνο στα όμορφα, αλλά και στα πληγωμένα μας σημεία.
Το ποίημα θυμίζει τον εξομολογητικό τόνο της μοντέρνας ποίησης (π.χ. Κατερίνα Γώγου, Κική Δημουλά), όπου το συναίσθημα εκφράζεται άμεσα και με ειλικρίνεια.