Χιονίζει...

Φοβάμαι 
Είναι κρύα και σκοτεινή η ατμόσφαιρα
Πρέπει να πάρω την απόφαση.

Γιατί φοβάμαι
Είμαι άραγε μέρος και ενός άλλου θεϊκού

άγνωστου κόσμου;
 ναι.

Το κρύο είναι λίγο για να με πονέσει
Ο κόσμος μικρός για να με κρατήσει
Πιστεύοντας στο τίποτα
δεν μπορείς να αναγεννηθείς
Είναι ανόητο να φοβάμαι
Ντρέπομαι...

Θέλω να γίνω ένα με την πραγματικότητα
για να μην την μισω
Να της δώσω ένα πρόσωπο,πιο χαριτωμένο
Να την αγαπήσω
Όπως αγαπώ τον σταυρό


Δεν φοβάμαι πια
έχω βγει και παλαιότερα
πριν χρόνια,
όταν έκανα την επανάσταση μου
Όταν άγγιζα το πνεύμα μου,

και το ένιωθα ,πιο πάνω από το κεφάλι

τότε ήξερα πως ο κόσμος έχει μικρές αδυναμίες

αλλά δεν ζούσα μέσα σε αυτές,

τις έβλεπα με συμπάθεια

και χαμογελούσα γαλήνια

Για σκέψου το είχα ξεχάσει...

Ο ήλιος λάμπει
Και τα αστέρια είναι πολύ κοντά
Έχω ξεχάσει τα πάντα
συγκεντρώνομαι σε ότι έχω μέσα μου

Φύσα άνεμε
Φύσα πιο δυνατά , όσο αντέξεις
Αγαπώ μόνο έναν θεό

Τα μάτια των ανθρώπων

Τα μάτια των ανθρώπων έχουν γεμίσει από χρυσές επιγραφές
Ανάγκες , επιθυμίες ανώφελες  καθόλου προσευχές

Τα μάτια των ανθρώπων έχουν συνηθίσει πια
να βλέπουν μέσα από τα ρούχα να λατρεύουν το κορμί
δεν θέλουν πια να μιλούν , έχουν ανάγκη απόλυτη την ηδονή
Σαν σύμβολο , ανήθικη σημαία , μια θλιβερής εποχής
που δεν αγαπά τον άνθρωπο , μονάχα του τάζει πλούσια δώρα

Τα μάτια των ανθρώπων δεν βλέπουν πια βαθιά
μόνο μια μύτη , ένα στόμα, αποφεύγουν και τρέμουν την καρδία
Μες στην μοναξιά τους , φοβούνται , και κρύβονται
σε μικρές ατομικές φωλιές. μόνοι , δυσαρεστημένοι,
με όνειρα που δεν τολμούν να σκέφτονται πια

Τα μάτια των ανθρώπων ψάχνουν από ένστικτο μονάχα για τιμές
Τόσο αγάπησαν το κορμί , και τις χρυσές
φωτισμένες με ωραία χρώματα επιγραφές
ώστε είναι ο λόγος που επιθυμούν
ξεχνώντας κάθε συγκίνηση ανθρώπινη
ξεχνώντας την φύση τους , την αληθινή

Και πεθαίνουμε όλοι αργά. καταθλιπτικά
Χωρίς θεούς , χωρίς ελπίδα , χωρίς μοιρολόγια
υποτιμημένη είναι πια η πολυπόθητοι
από τους προγόνους δόξα

Πως κατορθώσαμε εν έτη 2000 να σβήσουμε τα φώτα
Κι ας ξέρουμε από μέσα μας
πως η φύση του ανθρώπου
πότε δεν θα αγαπήσει το ξερό το χώμα
Η ψυχή , η ύπαρξη ζητά φωτιά , και αέρα
κι ας είμαστε πλασμένοι
Ναι, λίγο και από χώμα

Απόδειξη της λύπης μας , είναι το κύμα ψύχους
που σε ουρανούς , σε θάλασσες , βουνά
αιωρείται μισοντας και διαβάλλοντας τους ανθρώπους

Τα μάτια των ανθρώπων καθρεφτίζουν την ψυχή
Μες στους νέους λοιπόν , κρύβεται και τρέφεται η αποστροφή
Για να καινούργια σύμβολα , την ψεύτικη χαρά
για τα χαμόγελα τα επιτηδευμένα , προς πώληση ,
την έλλειψη στοργής

Τα μάτια αυτά θα αλλάξουν
όσα μας φέρνουν οι μέρες
γιατί δοκίμασαν και ένιωσαν
πως είναι ανώφελα όσα τους τάζουν
οι σύγχρονες οι μέρες

¨Οποιος αισθάνεται...

Όποιος αισθάνεται μέσα από την ψυχή αναπνέει
Τον πόνο σαν αμάρτημα βαρύ ,
σαν κατάρα θανάσιμη τον δέχεται
γιατί φοβάται την φθορά
φοβάται μην χάσει τα χρώματα, τον κήπο , την χαρά

Όποιος αισθάνεται
μέσα από την καρδία ελπίζει
ολοκλήρωση ζητά
την ύπαρξή του βασανίζει
ψάχνοντας και βάζοντας ερωτηματικά
γιατί ζει μονάχα με αυτά

Όποιος αισθάνεται ,ενδόμειχα είναι λυπημένος βαθιά
γιατί δεν είναι συμβιβασμένος
με την γήινη χαρά , την δοξασμένη ηδονή
κοιτά από μια άλλη σκοπιά , την πνευματική , την θεϊκή
την σκοπιά εκείνου που ξέρει τι σημαίνει η αγάπη πραγματικά

Ερως

Έρως , συναίσθημα αγνό
Συναίσθημα ποιητικό
και παιδικό

Είναι γνήσιος καρπός
της αλήθειας
Εκείνης που ο άνθρωπος
συνεχώς αναζητά

Χωρίς έρωτα
Ώριμη η ζωή και άχαρη
Δίχως νάζια , ευτυχία ,
και γέλια που βγαίνουν
μέσα από την ψυχή

Έρως συναίσθημα θετικό
Για το οποίο κανείς
τα πάντα μπορεί και θέλει να δώσει

Στο όνομα του οποίου
Ξεχνά το σύγχρονο θηριώδες εγώ
Και γυρνά ξανά στην πρώιμη ευτυχία
Αγαπάτε αλλήλους
Γίνεται και πάλι παιδιά

Ομορφιά

Πόσο ανάγκη έχει η ζωή
να ψάχνει την ομορφιά

Την δημιουργεί , και την ζητά
Και η ψυχή και αυτή
την ομορφιά αναζητά
την αρμονία που λυτρώνει
την ανθρώπινη μας πλευρά

Η ομορφιά είναι διάσπαρτη τριγύρω
Τα μάτια μας όμως είναι τυφλά
Παγιδευμένα ακόμα μέσα στην σπηλιά
Βλέπουν σκιές και χαίρονται
με ανήθικη χαρά

Αξίζει κανείς να ανακαλύψει
τα μάτια τα αληθινά
που είναι κρυμμένα βαθιά
μες στην ψυχή βαθιά

Αξίζει να δει την πραγματική ομορφιά
που είναι απογυμνωμένη
από κάθε ανθρώπινη αίσθηση
από κάθε γήινη οπτική
Την ομορφιά που κατανοεί μονάχα
η θεϊκή μας πλευρά

Η πίστη στο όνειρο


η πίστη στο όνειρο φθείρεται απο την ασχήμια
και παρηγοριά μόνο οι χρυσές επιγραφές
Εκεί είναι η χαρά του σύγχρονου ανθρώπινου είδους
Ο σοφός απεβίωσε
Και στην ταφόπλακα μονάχα δύο λέξεις
Αν θέλω σε αγοράζω
Εκείνος γλίτωσε τον πόνο του ακριβού αρώματος
Εγώ πως θα γλιτώσω απο την μουσική και τα ποτά

Η πίστη στο όνειρο φθείρεται απο την τιμή του
Και εγώ είμαι η πίο φτωχή
Γιατι ούτε να σκοτώνω ξέρω
ούτε τι θα πει στιγμή
Ο υπεράνθρωπος φαίνεται άφησε πολλούς απογόνους
και γεννούν και αυτοί αδιάκοπα
Το δύσκολο για αυτούς είναι
πως είναι Θεοί και δεν πεθαίνουν στα ξαφνικά

Η πίστη στο όνειρο είναι ανθρώπινη ανάγκη
είναι η λύση για τον πόλεμο
η σωτηρία απο την τραγικότητα
Η άρνηση της λέξη ανυπαρξία

Ψάχνω την συγκίνηση..

Ψάχνω την συγκίνηση

είμαι περιορισμένη όμως

Μέσα στους ίδιους μονότονους ρυθμούς

μέσα σε κουραστικά γνώριμους

και ανώφελους ήχους

που μου θυμίζουν καιρούς παλιούς

ολότελα ξεχασμένους

με ανησυχίες και διαψεύσεις

που πια δεν με αγγίζουν

Ψάχνω την συγκίνηση

κάτι καινούργιο , φρέσκο

ενθουσιασμούς , και πόνο

για εκπλήξεις ψάχνω

Η πόρτα όμως δεν χτυπά

μόνο να συμβιβαστείς σου μένει

δεν θες να ανοίξεις

δεν θες να ακούς

μόνος σου θες νά είσαι

Τότε μια μαγική ουσία ,

ένα ανθρώπινο θαύμα

Σε κάνει ιδανικό ,

ακριβό και ελκυστικό συνάμα

Γιατί αρνείσαι να δοθείς

αρνείται τις συγκινήσεις

Ύστερα όμως αλλάζεις και πάλι γνώμη

Σε παρασέρνει ο ήλιος

Η δροσερή η θάλασσα

και οι βλαβερές ουσίες

που συνωμοτούν εναντίον σου

και σου ζητούν να ψάξεις ,

να μισείς την μοναχική μου τάση

την υπαρξή σου να ικανοποιήσεις

Ακολουθείς τον κύκλο σου

χωρίς να θες να τον κατανοήσεις

Σκέφτεσαι πως όλα αυτά

ίσως είναι γραμμένα κάπου

Παρασυρμένος από τα πάθη σου

Που σε καλούν να επιβιώσεις

Ψάχνω την συγκίνηση ,εγώ,

όπως και όλοι οι άλλοι

Η ζωή είναι ερωτηματικό

μια μακριά ευθεία , χρωματιστή

που το μουντό , το άτονο

διαδέχεται ένα θερμό χρώμα

και έτσι με φόντο συνδυασμούς

των κόκκινων , κίτρινων και μπλε

η ευθεία θα φτάσει το μαύρο

και εκέι στην έλλειψη φωτός

λαμβάνει χώρα το μυστήριο

που..

είτε σε εγκαταλείπει στο τέλος

μέσα στο τρομακτικό μαύρο

είτε σε οδηγεί στο απόλυτο λευκό

σε φωτεινό άγιο φόντο