Ψάχνω την συγκίνηση..
Ψάχνω την συγκίνηση
Είμαι περιορισμένη όμως
Μέσα στους ίδιους μονότονους ρυθμούς
ως κάτι κουραστικά αλλα γνώριμο
ανώφελο
Δεν με πείθουν , δεν με συναρπάζουν
Μου θυμίζουν καιρούς παλιούς
ολότελα ξεχασμένους
περασμένες ανησυχίες και διαψεύσεις
Ψάχνω την συγκίνηση
κάτι ολότελα καινούργιο
να με ενθουσιάσει ,
και μακάρι , να με πονέσει
Ψάχνω εκπλήξεις
Η πόρτα όμως δεν χτυπά
και όταν συμβιβάζεσαι
και δεν θέλεις πια να να ανοίξεις
Τότε μια μαγική ουσία
λες και από θαύμα σε περιτριγυρίζει
Γίνεσαι ιδανικός , ελκυστικός
Γιατί αρνείσαι να δοθείς
αρνεισαι να συγκινήσεις
Και όταν ακούς απρόσμενα
πως κάποιος χτυπά απ έξω
Ετοιμάζεσαι να ανοίξεις
Νιώθεις χαρά
Που τόσο καιρό δεν ένιωθες
που κλείστηκες μέσα
αισθάνεσαι
πως ήρθε η ώρα
η πολυπόθητη στιγμή
Θα δεχθείς την συγκίνηση
γιατί σου έλειψε
και την είχες και εσύ απαρνηθεί
απο ανάγκη.
Ανοίγεις , και δεν βλέπεις τίποτα
Καταριέσαι την στιγμή που ονειρεύτηκες
Και προτιμάς, να ξεχνάς
να μην επιθυμείς
Γιατί ,την μοναξιά αργά η γρήγορα
και πάλι θα βιώσεις
Ύστερα όμως αλλάζεις και πάλι γνώμη
Σε παρασέρνει η θάλασσα ,ο ήλιος
Οι βλαβερές ουσίες
που συνωμοτούν εναντίον σου.
Υπερασπίζεσαι τον έρωτα , το πάθος
και μισείς την μοναχική σου τάση
που πια έχεις προδώσει
Ακολουθείς τον κύκλο σου
χωρίς να τον κατανοείς
σκέφτεσαι πως κάπου θα πρέπει
να είναι όλα γραμμένα
Παρασυρμένος από τα πάθη σου
Που σου δείχνουν τον δρόμο
της επιβίωσης
Ψάχνω την συγκίνηση εγώ
όπως και οι άλλοι
Και η ζωή ένα ερωτηματικό
μια ευθεία χρωματιστή
στην οποία το θερμό χρώμα
διαδέχεται και μουντού
και έτσι με φόντο του συνδυασμούς
του κόκκινου του κίτρινου και του μπλε
κυλά η ζωή
ώσπου να φτάσει στο μαύρο
Εκεί , στην έλλειψη του φωτός
λαμβάνει χώρα το μυστήριο
που...
είτε μας εγκαταλείπει στο μαύρο
είτε μας οδηγεί στο απόλυτο λευκό
στο απόλυτο φως
I Seek Emotion
I seek emotion
Yet I am limited
Within the same monotonous rhythms
Something tiresome yet familiar,
Pointless.
They do not convince me, they do not thrill me
They remind me of old times,
completely forgotten,
past anxieties and disappointments.
I seek emotion
Something entirely new
to excite me,
and, I hope, to hurt me.
I seek surprises
Yet the door does not knock
And when you compromise
and no longer want to open it
Then a magical substance,
as if by miracle, surrounds you.
You become ideal, attractive
Because you refuse to give yourself,
refuse to feel deeply.
And when you unexpectedly hear
someone knocking outside,
You prepare to open,
You feel joy
that you haven’t felt for so long,
that you had shut away,
You feel that the moment has come,
the long-awaited moment.
You will receive emotion
because you missed it,
and you yourself had renounced it,
out of necessity.
You open, and see nothing
You curse the moment you dreamed of,
And you prefer to forget,
to desire nothing,
Because loneliness, sooner or later,
you will experience again.
Yet then you change your mind again.
The sea, the sun,
the harmful substances conspiring against you,
carry you away.
You defend love, passion,
and hate your solitary tendency
that you have now betrayed.
You follow your cycle
without understanding it,
thinking that somewhere
everything must be written,
Driven by your passions
that show you the way
of survival.
I seek emotion, I do,
as do others,
And life is a question mark,
a colored line
where warm color
follows dull,
and thus with a backdrop
of combinations
of red, yellow, and blue
life flows
until it reaches black.
There, in the absence of light,
the mystery occurs
that…
either abandons us to black
or leads us to absolute white,
to absolute light.
Ich suche das Gefühl
Ich suche das Gefühl
Doch ich bin begrenzt
Innerhalb der gleichen monotonen Rhythmen
Etwas Ermüdendes, aber Vertrautes,
Sinnlos.
Sie überzeugen mich nicht, sie fesseln mich nicht,
Sie erinnern mich an alte Zeiten,
ganz vergessen,
vergangene Sorgen und Enttäuschungen.
Ich suche das Gefühl
Etwas völlig Neues
das mich begeistert,
und hoffentlich, das mich verletzt.
Ich suche Überraschungen
Doch die Tür klopft nicht
Und wenn du dich arrangierst
und nicht mehr öffnen willst
Dann umgibt dich eine magische Substanz,
als ob durch ein Wunder.
Du wirst ideal, attraktiv.
Weil du dich weigerst, dich zu geben,
weigerst dich, zu fühlen.
Und wenn du unerwartet hörst,
dass jemand draußen klopft,
bereitest du dich vor zu öffnen,
du fühlst Freude
die du so lange nicht gespürt hast,
die du verschlossen hattest,
du fühlst, dass die Stunde gekommen ist,
der lang ersehnte Moment.
Du wirst das Gefühl empfangen
weil es dir gefehlt hat,
und du selbst hattest es aus Not aufgegeben.
Du öffnest und siehst nichts
Du verfluchst den Moment, den du geträumt hast,
und du ziehst es vor zu vergessen,
nichts zu begehren,
denn die Einsamkeit wirst du früher oder später
wieder erleben.
Doch dann änderst du wieder deine Meinung.
Das Meer, die Sonne,
die schädlichen Substanzen, die gegen dich verschwören,
reißen dich mit.
Du verteidigst die Liebe, die Leidenschaft
und hasst deine einsame Tendenz,
die du nun verraten hast.
Du folgst deinem Zyklus
ohne ihn zu verstehen,
denkst, dass irgendwo
alles geschrieben stehen muss,
Getrieben von deinen Leidenschaften
die dir den Weg zeigen
zum Überleben.
Ich suche das Gefühl, ich tue es,
wie andere auch,
Und das Leben ist ein Fragezeichen,
eine farbige Linie,
wo warme Farbe
auf trübe folgt,
und so vor dem Hintergrund
von Kombinationen
von Rot, Gelb und Blau
fließt das Leben,
bis es Schwarz erreicht.
Dort, in der Abwesenheit von Licht,
geschieht das Geheimnis,
das…
entweder uns dem Schwarz überlässt
oder uns ins absolute Weiß führt,
ins absolute Licht.
